Jedan od najboljih enduro vozača ikada, 8 uzastopnih titula (1974-1981) u okviru AMA nacionalnog enduro šampionata kao i 8 uzastopnih zlatnih medalja na najprestižnijem OFFroad takmičenju u to vreme – International Six Days Trials – rekordi koje do danas niko nije oborio! Ovo je priča o njemu!

Rođen je 1948 u Johnson City, država Tenesi da bi se ubrzo sa roditeljima preselio u St. Joseph, država Mičigen, gde je i odrastao. Za razliku od mnogih uspešnih motociklista koji motore voze od malih nogu u mladosti je umesto motora vežbao sviranje klavira. Želja njegovog oca je bila da postane virtuoz na klaviru. Međutim kako sam Dick kaže, klavir je aktivno svirao do 18 godine i postao je dobar “tehničar” i to je sve!

Njegov prvi kontakt sa motociklom je bio tek sa 18 godina kada je kupio polovnu Hondu S90, jer mu je bio potreban jeftin prevoz do “letnjeg” posla. Te godine upisuje i koledž, smer za mašinski inženjering i odvozi i motor sa sobom. Studentski kamp (studentski dom) je bio u izgradnji i grupa studenata je gradilište sa gomiliama šljunka, zemlje i rupama koristilo kao kros-stazu. Iako sa uličnim motorom, oprobao se na improvizovanoj stazi kada je i otkrio svoje sklonosti i talenat za OFFroad vožnju.

Jack Lehto, jedan od studenata koji je primetio Dick-ov talenat, ga ubrzo (1968) upoznaje sa dilerom ČZ motocikala koji mu daje motor na kome osvaja amaterski distrikt motokros šampionat. Sledeće godine na BSA 441 Victor modelu vozi nacionalni AMA amaterski motokros šampionat. 1970 učestvuje u Trans-AMA šampionatu koji završava kao četvrti, ujedno dobivši titulu profesionalnog nacionalnog šampiona jer je bio najbolje plasirani amerikanac. U to vreme nacionalni šampionat nije vožen zasebno. Tako je posle samo 4 godine od prvog kontakta sa motorom postao prvi vozač koji je osvojio amatersku i profesionanu titulu!

Posle osvajanje prve profesionalne titule, Dicke se oprobava i u enduro takmičenjima u kojima je kako sam kaže više uživao. 1971 biva izabran za člana nacionalnog tima na ISDT (International Six Days Trials) enduro takmičenju! Iako je diskvalifikovan, što nije bio redak slučaj uz stroga pravila ovog takmičenja, bio je oduševljen ovim takmičenjem. Sledeće godine takođe učestvuje kao član nacionalnog tima i na ISDT u Čehoslovačkoj osvaja bronzanu medalju!

Iste godine (1972) je diplomirao i sa suprugom Jill se seli u Ohajo gde nalazi stalan posao u moto-industriji. U međuvremenu, Jack Letko koji je najzaslužniji za njegovu karijeru i koji je međuvremenu napustio koledž i napredovao sve do mesta direktora zastupništva Husqvarne, ga postavlja za menadžera istočne divizije.

Najveći uspon i uspesi u karijeri počinju 1973 godine kada je prvi put seo na prototip husqvarne 350cc. Do tada se uglavnom takmičio na slabijim motociklima, 125 i 175cc ali je otkrio da nova, jača mašina mnogo više odgovara njegovom stilu vožnje.

Sledeće godine (1974) na 9 trka u AMA nacionalnom enduro šampionatu, što mu obezbeđuje prvu titulu! Iste godine osvaja i prvu zlatnu medalju na ISDT u  Italiji! Te godine je i dobio nadimak “King Richard”.  I u 1975 nastavlja sjajnu karijeru, pobeđujući u pet od šest trka u kojima je učestvovao. Osvaja i drugu zlatnu medalju na ISDT održanom na Isle of Man.1

Mnogi novinari tog opisuju njegovu vožnju kao neverovatno glatku i proračunatu. Nikada nije izgledao kao brz vozač zbog uglađenosti vožnje a bio je najbrži. Vozio taman toliko brzo koliko mu je bilo potrebno da pobedi i uvek je delovao kao da može brže, kao da ne vozi do maksimuma svojih mogućnosti. Pored talenta za vožnju, bio je vrstan poznavalac mehanike i sam je podešavao svoj motor do najsitnijih detalja sebi i svom stilu vožnje.

Pobede je bez ikakvih problema nizao i godinama koje su dolazile! Svake godine zlato u nacionalnom enduro šampionatu i na ISDT takmičenju, što je bio vrhunac uspeha u enduro takmičenjima. 1978 je i pored iščašenog ramena posle pada u Teksasu u okviru nacionalnog šampionata, nastavio da vozi šamionat, osvojivši ga uprkos povredi, kao i još jedno zlato na ISDT takmičenju u Švedskoj. To je bila peta, uzastopna medalja u oba takmičenja.

Tradiciju u osvajanju oba takmičenja je nastavio sve do 1981, kada osvaja osmo po redu zlato i kada je najavio povlačenje iz daljeg takmičenja. Kako je sam tada izjavio da sumnja da bi sledeće godine uspeo da osvoji deveto zlato i da je vreme da tu trku preda mlađim vozačima i da želi da karijeru završi na vrhu!

Posle povlačenja iz aktivnog takmičenja ostao je u svetu moto sporta i 1988 osniva uspešnu konsultantsku kuću, sarađujući sa KTMom i drugim velikim firmama. Čak je 1994 godine, 13 godina nakon povlačenja iz takmičenja ponovo učestvovao na ISDT održanom u SAD, osvojivši srebrnu medalju u svojoj 46. godini!

1998 godine se ponovo vraća na dva točka sa svojih 50 godina ali ne na motociklu već na biciklu takmičeći se u spustu niz planinu. Te godine osvaja NORBA nacionalni šampionat a naredne postaje svetski UCI šampion!